Prioriteiten

„Een, twee, drie, vier…en we draaien hier.”

De slanke dame in haar strakke, zwarte outfit danste enthousiast op de houten verhoging en slingerde haar sportieve lichaam in het rond.

„Vijf, zes, zeven, acht…en de kilo’s worden weggebracht.”

De zes vrouwen van de damesclub zwabberden gedwee mee op het ritme van de muziek en de opgewonden instructies van de slanke dame op de verhoging.

„Negen, tien en elf…Afvallen, dat doe je zelf.”

Het zweet gutste Karolien van het lijf. Nog even en dan was het weer voorbij voor vandaag. Haar wild wiegende medeslachtoffers waren ook aan het einde van hun latijn en smachtten, net als Karolien, naar het fluitje van de instructrice dat zou aangeven dat het lijden voor vandaag weer voorbij zou zijn.

„Prrrrrr” Daar klonk de fluit. God zij dank. Rust.

De vrouwen zakten uitgeput op de vloer van het sportzaaltje. Karolien hijgde zwaar en keek naar Hermien, haar beste vriendin.

„Gaat het een beetje?” hijgde ze.

Hermien gaf geen antwoord, maar knikte alleen maar.

„Nog even, en wij zijn ons overgewicht kwijt,” sprak Karolien enthousiast.

Ze hadden zich met zijn zessen ingeschreven voor de cursus afvallen. Werd georganiseerd door de gemeente, in een zaaltje onder het gemeentehuis. De cursus kostte nauwelijks iets en inderdaad, ze moesten allemaal afvallen. Alle zes. Ze waren gewoon te dik.

„Vooral Truus,” had Hermien nog gezegd, maar ze had haar woorden snel ingeslikt toen de anderen haar bestraffend hadden aangekeken.

De cursus bestond uit goede voorlichting over eetgewoonten en aanverwante zaken, maar er zat ook elke les een praktijkgedeelte bij.

„OK dames. Allemaal naar huis,” schreeuwde de instructrice, terwijl ze wild met haar armen zwaaide. „Voortmaken, hop..hop..hop. Over twintig minuten komt de politieke partij voor het

Algemeen Belang.”

“Karolien hees zich vermoeid overeind en vertrok samen met haar vriendinnen door de schuifdeur naar een soort ruimte die als kleedkamer dienst deed.

„Afvallen is zo eenvoudig nog niet,” klaagde Truus. „Die theoriecursus is wel leuk. Vooral met een koekje erbij, maar dat dansen enzo, dat is toch wel wat veel van het goeie.” Ze stak haar hand in haar tasje en toverde een Mars tevoorschijn. „Even wat energie opdoen, want anders val ik flauw.” Ze scheurde het papiertje eraf en begon te kauwen. „Ook een stukje?”

De anderen schudden het hoofd.

„Afvallen is wel moeilijk,” sprak Karolien tenslotte, „en die cursus is zwaar, maar het is wel goed voor ons. Ik ben al drie kilo kwijt.”

„Ik ook,” zei Bertie enthousiast terwijl ze in haar buik kneep. „Ik ben al meer dan 4 kilo afgevallen. Maar je moet het wel willen natuurlijk.”

Truus keek haar uitdagend aan.

„En je denkt dat ik het niet wil?” Haar woorden waren nauwelijks hoorbaar omdat haar mond nog vol zat met de plakkerige chocolade.

„’Tuurlijk wel,” suste Karolien. „Maar een Mars helpt natuurlijk ook niet veel.”

„Quality of life, girls,” sprak ze terwijl ze wat toffee van haar mond veegde. „Een mens moet leven. Vrijheid, blijheid zeg ik altijd maar, en die slavendrijver in dat zwarte gympak mag dan wel slank zijn, maar van het echte leven weet ze niets.”

„Dat mag je niet zo zeggen,” sprak Hermien bestraffend. Ze heeft trouwens een naam, weet je nog wel. Ankie!

„Ja, ja,” antwoordde Truus geërgerd. „Makkelijk praten heeft ze. Een…twee…drie…vier…draaien hier. Wat een onzin. Dat wicht is niet goed wijs. En mij vertellen dat ik niet mag roken en mijn levenswijze moet aanpassen. Wie denkt ze wel dat ze is. Dat kuiken komt nog maar pas kijken.” Ze trok haar winterjas aan en stak een Camel in haar mond. „Ik hou op met die onzin.”

„Maar je doet dat afvallen toch niet voor de instructrice?” Karolien begreep er niets van. „Het gaat om je eigen lichaam.”

Toen ging de deur open en stapte Ankie binnen. Haar gezicht was asgrijs en er stonden tranen in haar ogen.

„Dames,” zei ze, „Morgen kan ik niet. Mijn man belde net en…” Ze wilde nog meer zeggen, maar haar stem stokte. Karolien sloeg haar arm om Ankie heen.

„Vertel het maar!”

„Mijn dochtertje is obees. Ze heeft opeens een ernstige hartkwaal ontwikkeld en ligt in de IC.” Ze fluisterde haast. „’T is aangeboren, maar ze is pas zeven en de dokter heeft niet veel hoop.”

Het werd even doodstil in de kleedkamer. Toen stapte Karolien naar voren.

„Kind, wat naar. Maar wij staan achter je hoor,” Ze gaf haar een warme omhelzing en de anderen volgden haar voorbeeld. Truus keek bedremmeld naar het tafereel en sprak toen zacht: „Je bent een fijne meid hoor. Dankzij jou worden we allemaal gezond. Ik zou geen andere instructrice willen hebben.”

Ankie glimlachte door haar tranen heen en zag de Camel die nog losjes tussen de lippen van Truus bengelde.

„Niet te veel roken, Truus. Da’s niet goed voor je.”

„Roken?” zei Truus. „Welnee. Ik wilde dat ding juist weggooien. Ik kom hier toch zeker niet voor niets.” Ze pakte haar Camels uit haar tas en gooide ze met een grijns in de vuilnisbak. „En met de chocolade ben ik ook opgehouden. Er zijn belangrijker dingen in het leven, en het zeggen van een schietgebedje voor jouw dochter is daar een van.”